Historia rynku walutowego
Historia rynku walutowego
Omawiając historię kursu walutowego należy na samym wstępie wyjaśnić jego pojęcie i rodzaje.
Kurs walutowy określa ilość zagranicznej waluty, jaka może być nabyta na przykład za jednostkę waluty rodzimej. Kurs walutowy jest kształtowany na rynku walutowym, gdzie waluty podlegają wolnemu handlowi.
Kurs walutowy określa, jak drogie są towary zagraniczne w porównaniu z rodzimymi. Kiedy kurs waluty wzrasta, towary zagraniczne stają się tańsze w porównaniu z produkowanymi w kraju. Zmiany kursu mają istotny wpływ na wewnętrzne procesy produkcji, wymiany i równowagi finansowej.
Kurs walutowy jest ustalany na rynku w wyniku działania sił podaży i popytu, a wyrażany w liczbie jednostek waluty własnej odpowiadający jednostce waluty obcej.
Do końca XIX wieku status waluty o charakterze międzynarodowym przypisany był dla złota, srebra oraz innych wartościowych kruszców, które były akceptowane niemalże w każdym państwie. Wraz z rozwojem światowych gospodarek, bankowości oraz pojawianiem się banków centralnych, coraz częściej kraje posiadały swoją prawdziwą walutę wyrażoną w banknocie.
Z czasem funkcje środka płatniczego oraz narzędzia tezauryzacji - pierwszej waluty - przyjęły określone przedmioty i surowce, w szczególności złoto i srebro, odznaczające się naturalna rzadkością. Środkiem rozliczeniowym stały się wytapiane z szlachetnych kruszców monety. W czasach średniowiecza w stabilnych politycznie regionach pojawiły się pierwsze kwity depozytowe, a wraz z powstaniem pierwszych banków - noty bankowe. Na tej bazie powstały waluty narodowe.
Od roku 1876 do czasu I wojny światowej utrzymywał się system monetarny oparty na złocie. W ramach tego systemu waluty stanowiły noty bankowe, mające swe pokrycie w złocie deponowanym w krajowych bankach centralnych. W roku 1944 zwarte zostało porozumienie Bretton Woods, gdzie kraje partycypujące zgodziły się na podtrzymywanie wartości ich walut w wąskich widełkach cenowych do dolara i awaryjnie złota. Wartość dolara w efekcie zaczęła być przeliczana na złoto. Na kraje partycypujące nałożono zakaz dewaluacji walut, a dla zwiększenia konkurencyjności handlu zakres dewaluacji walut został ograniczony do mniej niż 10%. W latach 50tych szybko rozwijający się handel doprowadził do ogromnych przepływów kapitału pomiędzy krajami. To destabilizowało porozumienie z Bretton Woods.
Rozwój finansowych derywatów na rynkach światowych rozpoczął się w maju 1972 r., kiedy to pierwszy raz na giełdzie International Monetary Market (IMM), części Chicago Mercantile Exchange (CME), rozpoczęto obrót walutowymi kontraktami terminowymi. W 1975 r. na giełdzie Chicago Board of Trade (CBOT) pojawiły się kontrakty terminowe na papiery wartościowe. Przełomem było wprowadzenie nowego rodzaju kontraktów futures opiewających na 3-miesięczne depozyty eurodolarowe, które nie przewidywały fizycznej dostawy przedmiotu transakcji, lecz obligatoryjne rozliczenie gotówkowe. Miało to miejsce w grudniu 1981 r. na giełdzie IMM. W 1982 r. na giełdach zaczęły funkcjonować futures na indeksy akcji. Równolegle zaczął rozwijać się rynek transakcji opcyjnych. Choć pierwsze wzmianki o obrocie opcjami opiewającymi na cebulki tulipanów w Holandii datowane są na 1636 r., to prawdziwy obrót nimi rozpoczął się w 1973 r. z chwilą utworzenia Chicago Board Options Exchange (CBOE). W 1982 r. pojawiły się nawet kontrakty opcyjne na kontrakty financial futures
Omawiając historię kursu walutowego należy na samym wstępie wyjaśnić jego pojęcie i rodzaje.
Kurs walutowy określa ilość zagranicznej waluty, jaka może być nabyta na przykład za jednostkę waluty rodzimej. Kurs walutowy jest kształtowany na rynku walutowym, gdzie waluty podlegają wolnemu handlowi.
Kurs walutowy określa, jak drogie są towary zagraniczne w porównaniu z rodzimymi. Kiedy kurs waluty wzrasta, towary zagraniczne stają się tańsze w porównaniu z produkowanymi w kraju. Zmiany kursu mają istotny wpływ na wewnętrzne procesy produkcji, wymiany i równowagi finansowej.
Kurs walutowy jest ustalany na rynku w wyniku działania sił podaży i popytu, a wyrażany w liczbie jednostek waluty własnej odpowiadający jednostce waluty obcej.
Do końca XIX wieku status waluty o charakterze międzynarodowym przypisany był dla złota, srebra oraz innych wartościowych kruszców, które były akceptowane niemalże w każdym państwie. Wraz z rozwojem światowych gospodarek, bankowości oraz pojawianiem się banków centralnych, coraz częściej kraje posiadały swoją prawdziwą walutę wyrażoną w banknocie.
Z czasem funkcje środka płatniczego oraz narzędzia tezauryzacji - pierwszej waluty - przyjęły określone przedmioty i surowce, w szczególności złoto i srebro, odznaczające się naturalna rzadkością. Środkiem rozliczeniowym stały się wytapiane z szlachetnych kruszców monety. W czasach średniowiecza w stabilnych politycznie regionach pojawiły się pierwsze kwity depozytowe, a wraz z powstaniem pierwszych banków - noty bankowe. Na tej bazie powstały waluty narodowe.
Od roku 1876 do czasu I wojny światowej utrzymywał się system monetarny oparty na złocie. W ramach tego systemu waluty stanowiły noty bankowe, mające swe pokrycie w złocie deponowanym w krajowych bankach centralnych. W roku 1944 zwarte zostało porozumienie Bretton Woods, gdzie kraje partycypujące zgodziły się na podtrzymywanie wartości ich walut w wąskich widełkach cenowych do dolara i awaryjnie złota. Wartość dolara w efekcie zaczęła być przeliczana na złoto. Na kraje partycypujące nałożono zakaz dewaluacji walut, a dla zwiększenia konkurencyjności handlu zakres dewaluacji walut został ograniczony do mniej niż 10%. W latach 50tych szybko rozwijający się handel doprowadził do ogromnych przepływów kapitału pomiędzy krajami. To destabilizowało porozumienie z Bretton Woods.
Rozwój finansowych derywatów na rynkach światowych rozpoczął się w maju 1972 r., kiedy to pierwszy raz na giełdzie International Monetary Market (IMM), części Chicago Mercantile Exchange (CME), rozpoczęto obrót walutowymi kontraktami terminowymi. W 1975 r. na giełdzie Chicago Board of Trade (CBOT) pojawiły się kontrakty terminowe na papiery wartościowe. Przełomem było wprowadzenie nowego rodzaju kontraktów futures opiewających na 3-miesięczne depozyty eurodolarowe, które nie przewidywały fizycznej dostawy przedmiotu transakcji, lecz obligatoryjne rozliczenie gotówkowe. Miało to miejsce w grudniu 1981 r. na giełdzie IMM. W 1982 r. na giełdach zaczęły funkcjonować futures na indeksy akcji. Równolegle zaczął rozwijać się rynek transakcji opcyjnych. Choć pierwsze wzmianki o obrocie opcjami opiewającymi na cebulki tulipanów w Holandii datowane są na 1636 r., to prawdziwy obrót nimi rozpoczął się w 1973 r. z chwilą utworzenia Chicago Board Options Exchange (CBOE). W 1982 r. pojawiły się nawet kontrakty opcyjne na kontrakty financial futures